Belki bir yardım... Kimseye anlatılmayan her an biraz daha iç kemiren şeyler. 17,5 yaşındayım, her şeyin sağanak bir yağmur gibi üzerime yağdığı bu günlerde çok yalnız hissediyorum kendimi. Hangi limana sığınacağım meçhul, attım demiri okyanusun ortasında, neyi-kimi-ne için hiçbir şeyi bilmeden bekliyorum. Babam annemi her gece, her an aldatıyor. Susuyorum. Annem bunu bildiği halde bana onu savunuyor. Susuyorum. Okulumla ilgili sorunlarım var. Susuyorum. Etrafımda kimseyi göremiyorum. Susuyorum. Kimse beni sevmiyor. Susuyorum. Ağlamak istiyorum. Susuyorum... Ve ben sıkıldım aciz görünmemek için kahkahalar içinde boğulmaktan. Evet en çok istediğim şey bir omuz, bir akıl, birkaç damla gözyaşı. Belki omzunu kimse vermeyecek bana ama siz aklınızdan bir parça benimle paylaşabilirsiniz... Yüzeyi bulanmış benim aklımın her gece ölüm sesleriyle yankılı... Çaresizim - Kimsesizim. Tuba