Merhaba sayın hocam, bir konuda bilgilenmeye ihtiyacım var bana yardımcı olursanız çok sevinirim. Benim son 6-7 ayda aşırı stres ve depresyonun etkisiyle oluşan kaş ve kirpik dökülmesi ve kepeklenme problemim var. 3 tane dermatoloğa gittim ve hepsi de psikolojik olduğunu söyledi. (Öğrendiğim kadarıyla stresin etkisiyle sinir sistemi ve bağışıklık sisteminde oluşan dengesizlik sonucu beyin kimyasının bozulmasıyla bağışıklık hücrelerinin kendi familyasından olan hücreleri yabancı olarak algılayıp antikor üretmesi ve olağan kıl döngüsünü dinlenme fazında kilitli bırakması sonucu oluşan bir durum-muş?) Benim merak ettiğim bu hastalığın tedavisinde antidepresan mı kullanılıyor, yoksa sinir sistemini düzenlemeye yönelik başka ilaçlar mı kullanılıyor? Ortalama ne kadar sürede durum normale döner ve tekrarlamaması için ne yapmak gerekli? Çok teşekkürler, iyi çalışmalar. Ece

Merhaba hocam Ailevi sorunlarım var 11 yıllık evliyim. Eşim beni istemiyor aynı evin içinde konuşmuyoruz bile, ayrılmak istediğini söylüyor, ayrıca alkol alıyor eşim. Gerçekten ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Daha önce depresyon ilaçları kullandım ama bıraktım, çoçuklarıma verimli olamıyorum, eşimin de bırak demesi üzerine bıraktım, ama şimdi çok kötüyüm ölmek istiyorum, çok sinirliyim. Elimde olan bişey değil, lütfen ne yapmam gerektiğini anlatırsanız mutlu olurum. saygılar. Selma.

Sevgili Hocam, ben sosyal fobi hastasıyım ve 2 aydan beri paxera ilacını kullanıyorum. Önce günde 20mg kullandım fakat yararını görmediğim için doktor onayıyla günde 40mg kullanıyorum. 40 mg ile de o kadar fazla fayda görmedim. İlacı bitirdikten sonra tekrar doktora gideceğim. Ben bu hastalığın ilacı bıraktıktan sonra tekrar başlayacağını düşünüyorum. Böyle düşünmeme etken olan sosyal fobi forumlarındaki hastaların ilacı bıraktıktan sonra tekrar nüksettiğini söylemeleri. Sizce ilacı 1 yada 2 sene kadar kullandıktan sonra doktor onayı ile bırakırsam sosyal fobi hastalığı nükseder mi? Cevabınız için teşekkürler. Mahir.  

Merhaba hocam. Ailevi sıkıntılar anlaşmazlıklar olması sonucu ve benzer problemlerlerle bir tanıdığım artık sürekli ölümü düşünmeye başladı. Sürekli ne olacak? Neden, ölmeyecek miyiz? gibi şeyler söylüyor .Ölüm haberi duymaya tahammülü yok diyebilirim. Sanırım 3-4 aydır var . Doktora yönlendirdik fakat bilirsiniz ilaçların yan etkileri nedeniyle kullanmadı ama kurtulmak istediğini düşünüyorum. Ne yapmamı önerirsiniz? Şimdiden teşekkürler. Saygılarımla. Duygu.

İbrahim bey, zor bir dönem geçiriyorum. Kafam çok karışık nişanlıyım nişanlımla beraber yaşıyorum iyi giden bir ilişkimiz var fakat nişanlımın farklı eğilimleri olduğunu öğrendim 1.5 sene önce farkettim fakat konduramadım internet ortamında hemcinsleriyle yapmış olduğu sohbet kayıtlarını yakaladım sohbetler cinsel içerikliydi kendisiyle konuştum böyle bir eğilimi olmadığını belirtti. ayrılma aşamasına geldim fakat çok üzüldü bende konduramadım kapadım konuyu fakat kendi içimde sıkıntılı bir döneme girdim ve meslektaşlarınızdan birine terapiye gittim nişanlımın bisexsüel eğilimi olduğunu düşündüğümü bulduğum sohbet kayıt içeriklerini aktardım ve sonuç olarak meslektaşınız herhangi birşey yapmasada ortamı oluştuğunda yapabileceğini. ve bu tarz şeylerle takrar karşılaşabileceğimi belirtti. sürekli şehir dışı seyahati yapmam gereken bir işte çalışıyorum yine bir seyahat sonrası kendi bilgisayarına bir takım fotoğraflara ulaştım ve ne acı ki nişamlımın CrossDresser olduğunu öğrendim. Bu konuda yardımcı olur musunuz?

Doktor bey, ben vajinismus hastasıyım, sizle irtibata geçmek istiyorum bu konuda ama eşim bu anlamda doktorlara inanmıyor ve kendi kendime tedavi olacağıma inanıyor maalesef.  Ben yalnız gelsem olur mu terapilere? Teşekkür ederim. Perihan.

Merhaba. Seneler oldu ilaç içiyorum, ama paniktan kurtulamıyorum. Şu anda efexor içiyorum. 1 sene xanax 1.0 kullandım. Dilim uyuşuyor 1 senedir, sebep bulunamıyor. Bana yardımcı olur musunuz?  Anna.  

Selamlar, benim yaşım 30, bekarım. Bende mastürbasyon alışkanlığı çok kötü, hergün yapmaktayım. Azaltmam ve evlendiğimde bırakmam için bana yol gösterin lütfen. Özcan.

Merhaba, ben neredeyse 10 yıl önce ölüm korkusu yaşadım. Bir yıl boyunca hergün öleceğimi düşündüm, televizyonda haberleri izleyemiyordum, mezarlık göremiyordum, hiç kimseyle paylaşmadım, kendi kendime yendim. Sonra yıllar geçti, evlendim, çocuğum oldu, gurbete gittim, çok yalnız kaldım, devamlı annemi arayıp telefonu açık bıraktırıp öyle uyuyordum. Sonra bebeğim oldu, devamlı kaygılıydım, başka odaya koyunca birşey olacağını düşünüyordum, bazen onla uyurken onu öldür diyordu içimden bir ses. Bu konuda ne yapabilirim? Esra.

Merhaba İbrahim bey, sizden erkek arkadasım için yardım isteyeceğim. Onun durumunu anlatıp içinde bulunduğu durum nedir, ne değildir ve ben ona nasıl yardımcı olabilirim, yapılması gerekenler nelerdir bunları öğrenmek istiyorum. Onun depresyonda olduğunu düşünüyorum ve endişeleniyorum. Ailesinde bazı sorunlar var, boşanmak üzereler. Biz üniversitede okuduğumuzdan ailemizden uzakta yaşıyoruz.Ve durumu belki onları görmediği için biraz daha vahim görüyor. Çok fazla uyuyor, sanki onun için bir kaçamak gibi. Çok fazla alkol alıyor, amacı sadece sarhoş olmak, çünkü o zaman aklını mesgul eden şeylerden kurtulduğunu düşünüyor. Çok fazla yemek yemiyor. Çok zayıfladı. Etrafındaki olaylara çok sert tepkiler verebiliyor, çok çabuk sinirleniyor. Hayatla bir ilgisi kalmamış gibi davranıyor, çok önem verdiği dersleri bile asmak üzere. Bu konuda yardımcı olur musunuz?

Merhaba, benim arkadaşım sinir krizi geçirdi ve hastanede 1 hafta tedavi gördü, ilaç tedavisi vermişler. Sizce geçici bir hastalık mıdır veya çevresindekilere zararı olur mu? Cansu.

Merhaba, Öncelikle bize vermiş oldugunuz bu fırsattan dolayı size tşk ediyorum. Ben 19 yaşından beri depresyon ilaçları kullandım, şu an 32 yaşındayım, yaklaşık 13 sene boyunca sürekli olmasa da kısa aralıklarla depresyon tedavisi gördüm ama hala rahatsızlıgım devam etmekte ayrıca midemden rahatsızlanmaya başladım midemde ciddi şekilde iltihap oldugu söylendi. Size sorum kullanmış oldugum ilaçların mideme verdiği bir hasar mıdır bu yoksa alakası yok mu? Sibel.

Ben karşı cinsle duygusal münasebet kurmakta zorlanıyorum. Evlilik çağına yaklaşan her insan gibi aklımın bir köşesiyle evliliğe hazırlanıyorum. Ne var ki olmuyor. Zaten birini sevecek, sevse de söyleyecek kadar sağlam bir psikolojiye, özgüven ve cesarete sahip değilim. Ailemin, çevremin yakıştırdığı ya da kendiliğinden gelişen durumlar söz konusu olduğundaysa bir takım sıkıntılar çekiyorum. Kendisini sevdiğim, hatta belki şakalaşıp, birşeyler paylaştığım herhangi bir bayanla ilgili bir adım ötesini düşündüğümde çok fena sıkılıyorum. Kendime yönelen sevgi mesajlarından sonra herşey alt üst oluyor. "Yok yok ben onu sevemem ki / aslında ben kimseyi sevemem ki / "elektrik" diyorlar ya, bak ona karşı hiç elektrik yok / sıkıldın yine / şimdi sıkılmadıysan az sonra sıkılacaksın / yine beceremeyeceksin / yine sıkıldın işte... vs..vs..." gibi iç fısıltılar o günlerde hayatımın odağına oturuyor. Saatler süren depresif bir hal yaşıyorum... Bu düşünceleri kafamdan atmaya bile takatimin kesildiği anlar oluyor. Bana yardımcı olur musunuz?

Merhaba, ben aşırı kıskancım, erkek arkadaşım televizyon izlerken güzel bir kız çıktığında "Ona bakıyor mu? Ondan etkilendi mi?" diye düşünüyor ve kendi kendime kuruyorum. Ne yapmalıyım? Şeyda.

Merhaba, ben Antalya'dan yazıyorum, 8 yıllık evliyim,  bundan 5 yıl önce bir kızım dünyaya geldi, kızım olduktan sonra eşim benden yavaş yavaş soğumaya başladı. Bu bizim cinsel hayatımızı bile ciddi bir şekilde etkiledi. Ben eşimi ve kızımı çok seven bir insanım, eşimin sevgisini kazanmak için neler yapmalıyım? Beraber psikolağa gittik yardım almak için, ilaç tedavisi uyguladı. Halen kullanıyor eşim ama bu ilaçlara başlamadan önce yüzüme karşı artık bana olan sevgisinin bittiğini ve boşanmak istediğini söyledi, sanırım eski heyecan olmadığından böyle düşünüyor. İlaçlara başlıyalı bir ayı geçti, fakat hala çok soğuk. Eşimi kazanabilmek için, onun sevgisini kazanmak için ne yapmalıyım? Lütfen yardımcı olur musunuz? Yuvamın yıkılmasını istemiyorum. Ergün.

Merhaba. Aslında hiç korkak biri değilim, fakat bir kavga durumu ile karşılaşınca kendimde anlayamadığım bir tutukluk oluyor. Elim ayağım titriyor. Ağzımı açamıyorum, iki kelime edemiyorum ve bu rahatsızlığımı bildiğim için bu sefer de kavgaya giremiyorum. Ama eğer ok yaydan çıkmışsa ancak o zaman kavga ediyorum. Uzun süredir kimseyle kavga etmediğim için birkaç olayla karşılaştım ve korkumdan ve heyecanımdan suskun kaldım. Çok heyecan yapıyorum ve sonra da içim içimi yiyor. Bir de utangaç biriyim. Aşık olduğum bir kıza bile gidip "merhaba" diyemeyecek kadar beceriksiz biriyim. Kendimden nefret ediyorum. Salih.

Hocam, ben bundan yaklaşık 4 sene önce 6 ay boyunca düzenli ilaç kullanıp daha sonra iyileştim diye ilaçlarımı kendim bıraktım. Ama, bu aralar yine daralmalar var ve sanki nefes alamıyormuşum gibi hissediyorum kendimi. Doktora gittim, bana selectra stilizan atarax ve rileptid verdi, anksiyete bozukluğu teşhisi koydu. Sizce bu ilaçlar iyi midir? Daha önce bu tarz ilaçlar kullandığım için pek kullanmak istemiyorum. Bırakması çok zor. Bağımlılık yapıyor. Samet

Öncelikle ilginiz için şimdiden teşekkür ederim. Sorunum şu: Çok sevdiğim ama bir o kadar da kırgın olduğum şu an ayrı olduğum erkek arkadaşımın sosyal fobi hastalığı var, ama yine de onu çok seviyorum. 2,5 yıldır farklı bir ilde görev yapıyor ve insanlarla iletişimi çok zayıf, hiç düzgün arkadaşı yok. Ben uzakta da olsam yanında olmaya çalışıyordum ama o ortamlarda gergin, utangaç olduğundan bulundugu ortamda herkesin bunun farkında olduğunu ve rahatsız olduğunu söylemekteydi. Psikiyatriste gitti, testler yapıldı ve sonrasında terapi görüyor. Bana da "beni sakın ama sakın arama" diyor, benden uzak duruyor, aramıyor sormuyor. "İnsanlar böyle tedavi zamanlarında yanlış kararlar verebilir" diyor. Ben onu yine de çok seviyorum. Siz bana ne öneriyorsunuz? Bu durumda ne yapabilirim? Onun tedavi olup karşıma gelmesini mi beklemeliyim yoksa aramalı mıyım? Cansu.  

Merhaba, 21 yaşında üniversite öğrencisiyim ve sürekli insan içinde olmamdan dolayı artık günlerimi kabusa çeviren bir takıntıyla boğuşuyorum. İnsanlarla hatta psikiyatrlarla bile konuşmaya çekiniyorum. Kimseye anlatamadım. Yazarken bile kendimden nefret ediyorum şu an. İnsanlarla konuşurken içimden karşımdaki kişiyi öpmem gerektiğini dürtüleyen güçlü bir istek yükseliyor. Kendimi çok zor tutuyorum. Çıldıracak gibiyim artık. Böyle bir takıntı mevcut mudur? Bir uzmanla görüşmeli miyim? Lütfen yardımcı olun. Artık kendimi odama kapatıp insan içine de çıkmayacağım yoksa bu takıntıdan kurtulamazsam. Ayrıca karşımdaki insanın cinsel organına bakmak gibi iğrenç bir durum da mevcut. Bu cinsel sorunlarıma bir çare bulamazsam aklımı yitireceğim. Yardımınızı büyük bir umutla bekliyorum. İyi günler. Gülay