Selamlar. 3 yaşında bir kızım var, aslında ben başka çocuk istemiyorum ama bu durum kızımın psikolojisi açısından nasıl olur? Nafiye.

 Nevrotik kişilik tedavisi ne kadar sürer? Uzun mu? Kısa mı? İnsan yaşantısını ne derece etkiler? Hakan.

Ben 20 yaşında üniversite öğrencisi bir gencim, takıntı hastasıyım, bir yıl önce bir uzmandan yardım aldım, ilaç tedavisi uyguladı. Bu sıralar yeniden görülmeye başladı. Genelde namus vs gibi kavramlarda çok takıntılıyım, kaygılarım oluyor, şüpheleniyorum. Bu hastalık nasıl tamamen yok olur? Murat.

Sorunlarımıza bu kadar kısa bir sürede yardımcı olmaya calıştıgınız için çok teşekkür ederim. Özür dileyerek sorunlarımı anlatmaya devam etmek istiyorum. Bu sorunlar önce yoktu bende, iş hayatına başlamadan önce de güvenlik şirketimize benzer ortamlarda bulunuyordum, ama o zaman böyle korkular ve panik yoktu. Yaşamış olduğum bir olayı kısaca size anlatmak istiyorum hocam: Şirketimiz içerisinde olay çıkaran bir kaç kişiye müdahale etmek gerekiyordu. Kişiler şirket içerisindeki eşyalara zarar verip dağıtıyorlardı. Biz de bunlara müdahale edip polise teslim edecektik, yanlarına gittiğimde çok heyecanlandım, ayaklarım titredi, göğsüme bir ağırlık saplandı, 'biz bunları durduramazsak buradakiler bizim hakkımızda ne düşünür rezil olurum, patronlarımız bize ne der' vb düşünceler içerisine girdim.

Merhaba hocam, ben bir güvenlik görevlisiyim, şöyle bir sorunum var: Olay anonsları geldiğinde ve olaylara gittiğimde çok heyecanlanıyorum, ayaklarım ve sesim titriyor, çarpıntım artıyor, o olayla ilgili gerekenleri yapamama korkusu, başarısızlık korkusu, rezil olma korkusu yaşıyorum. Çocuğum hastalandığında gelen telefonda çok heyecanlanıyorum, korkuyorum, her an bir şey olacakmış da bana bir zarar gelecekmiş korkusu yaşıyorum. Herşeyi çok kafama takıyorum, boş verilmesı gereken sıradan basit durumları boş veremiyorum. Bana bu konuda yardımcı olabilirseniz çok sevinirim hocam. Bir hekimden bile yardım almaya çekiniyor ve utanıyorum, çok yanlış bir düşünce olduğunu da biliyorum, ama gıdemedim. Yardımcı olursanız sevinirim hocam, aksi halde bu sorunlarla yaşamaya devam edeceğim. Şimdiden çok teşekkür ederim. Fikret.

Merhaba hocam, kısaca korkularım ve endişelerim büyük. Sanki yolda yürürken birisi laf atar da kavga ederim diye korkuyorum. Her zaman böyle şeyler aklıma geliyor ve de hayatımı zindan ediyor, dayak yemekten korkuyorum, ölmekten korkuyorum. Ne yapabilirim? Kenan

Merhaba, benim sorunum da eşimle. Ona güvenemiyorum, her hareketinden şüphe ediyorum. Bana yalan söylediğini düsünüyorum ve cok mutsuzum. Ne yapabilirim? Lütfen bana yardım edin, önerilerinizi bekliyorum. Teşekkür ederim.  Gülay

Merhaba, benim yeğenim 21 yaşında olup çok terbiyeli ve saygılı bir genç kız görüntüsünde ama iç dünyasında kendisi ile tam tezat bir kişilik ve ruh yatıyor. İnsanlarla ilişkileri seviyeli olup, sayılı arkadaşlarına ve ailesine son derece hoyrat olabiliyor. Eleştirdik, kendi içine kapandı, destekledik hareketlerinde abartı yaşandı. İç ve dış dünyasının dengelenmesi konusunda neler yapabiliriz? Bana yardımcı olabilir misiniz bu konuda? Gönderen: Merve

Ben 3 ay önce abimi kaybettim, daha sonrasında da 10 gün önce hırsızlık olayı geçirdim. Fakat son zamanlarda abimin ölümü aklımdan çıkmıyor ve hırsızlık olayının korkusu. Bu yüzden başımda bir uyuşma oluştu. Ürperiyorum ve üşüyorum sürekli. Sinirlerim çok gergin, ne tavsiye edebilirsiniz? Yaşım 42. Bu arada, cipralex adlı bir ilaç kullanıyorum ve iştahım azaldı. Gönderen: Mary

Eşim ile 2 yıldır evliyim. Evlenmeden önce de kıskançlıkları vardı, ama önemsememiştim. Evlendikten sonra beni sürekli aldatmakla itham etti, saatlerce süren kavgalar oldu, saçma sapan şeylerden yola çıkıp yapmadığını bırakmıyordu. Aylarca böyle devam etti. Hiç görüştüğü kız arkadaşı yok, kimseyle arkadaşlık kuramıyor. Kadınlar şeytandır diyordu. Sürekli kaygılar yaşıyordu. Psikiyatriye gittik, risperdal verdi, ama kullandıramadım. Ardından başka doktora gittik, o da abilify verdi, onu da kullandıramadım. Acaba ne yapmalıyım? Gönderen: Ergun

Slm. Ben yaklaşık 3 senedir psikolojik tedavi görüyorum, fakat bir türlü hastalığımın teşhisi konulmadı. Atipik psikoz diyorlar, fakat bu nasıl bir hastalıktır. Hayattan hiç bir zevk almıyorum. Yavaş yavaş kişiliğimi de kaybetmeye başladım ve içime kapanmaya başladım. Artık kimse benimle arkadaşlık kurmak istemiyor. Mahallede artık bana deli gözüyle bakılıyor. Lütfen yardımcı olun. Gönderen: İbrahim

Slm, ben cok mutsuzum, yaşayamadıklarıma üzülüyorum hep. Yaşım 23, ama hiç gülmedim, mutlu olamadım. Beni anlayan olmadı. Bir de içine kapanık bir yapım vardır, herkese herşeyi anlatamam, belki de onlar üzülmesin benim sorunlarımla diyedir. Aileme bile söyleyemem. Bana yardımcı olursanız sevinirim. Hayat dolu olmak, en önemlisi mutlu olmak istiyorum. İyi günler. Gönderen: H. Naile

Merhaba, aşırı duygusallık gibi bir problemim var. Ne yapabilirim? Gönderen: P.

Çok zor durumda kaldığı zaman, karşı tarafa tamam hemen,10 dak.sonra ordayım, sorunu çözüyorum neden denir? Gerçekten zor durumda, ama bu zor durumu kendisi yaratıyor, hep zoru seçiyor, hayatını zorlaştıran kendisi. Hiç denecek kadar konuşmuyor, kendi içine kapandı. Depresyonda. Kendini işe yaramaz, başarısız hissediyor. İspatlamaya çalışırken panikten herşey daha kötü oluyor. Ben nasıl yardımcı olabilirim. Daha gerçekçi nasıl yaşar? Daha dobra. Daha mert. Gönderen: Emine N.

Benim 13 yaşında bir kardesim var. Okula gitmek istemiyor, gitmiyor. Herhangi bir sosyal etkinliğe katılmak da istemiyor. Onun için ne yapabiliriz, yardımcı olur musunuz?  Emine T.

Hocam, bende sosyal fobi rahatsızlığı var. Saydığınız bütün etkiler ben de görülüyor. Doktorum bana efexor kullanmamı söyledi. 75 mg lık kullanıyorum, 1 hafta oldu. Devamında 150 mg lık kullansam bir sakıncası olur mu? Gönderen: M. Altntş

Eşimle farklı aile yapılarından geliyoruz. Memur (küçük burjuva) çekirdek aile ve iç anadolu kökenli kalabalık aile kültürlerine sahibiz. 28 yıldır birlikteyiz. Birlikte güzel şeyler yaptık, başarılı mutlu bir aile tablosu çiziyorduk (Ya da ben öyle sanıyordum) Ancak son 3-4 yıldır, (çocuğumuz büyüyüp evden ayrıldıktan sonra) aslında ortak paylaşımlarımız ve zevklerimizin olmadığını farkettik. Çözmeye çalıştık, ama birbirimizi anlamadık. 3-4 ay önce eşimin işyerinde duygusal bir ilişkisi olduğunu farkettim ve ayrı yaşamaya başladık. İlk aylardaki öfkem azaldı, arkadaşça konuşabiliyoruz, hatalarımızı gördük, birbirimize anlayışlı ve sayglı davranıyoruz. Yalnız çok daha mutlu olduğumuzu düşünüyorum (en azından kendi adıma), dolayısıyla hukuken de ayrılmam gerekiyor, ancak yıllardır süregelen "birlikte yaşlanmak" "biz ayrılamayız" duygusu harekete geçmemi engelliyor. Hata yapmak istemiyorum, ancak düzeleceğine dair de hiç umudum yok. Yıllarca çaba göstermiş ama başarısızlığa uğramış biri olarak, bundan sonra ne yapabilirim?

Bende merak, heves, istek, özgüven, cesaret yok. İçe kapanıklık ve çekingenlik var. Stres ve tik var. Günlerim hep aynı ve boş geçiyor. Devamlı eve kapanıp müzik dinleyerek ya da roman okuyarak zamanımı geçiriyorum. Korku ve şüphecilik var. Her durum ve olaydan kolayca etkilenirim. Hiçbir şey ilgimi çekmez. Hep üzgün, kederliyim. Sürekli canım sıkılır. Herhangi bir iş yaparken zorla ve isteksizce yaparım. Hiçbir şeyden tat alamam. Neşe, mutluluk, gülme gibi kavramlar bende pek görülmez. El yıkama, banyo ve tuvalet işim uzun sürer. Kapı ve tüp kontrolü yaparım. Tırnaklarımın kenarlarını koparma alışkanlığım var. Herhangi bir düşünce ya da kelime kafama takılınca onu habire tekrar ederim. Kendimi işe yaramaz olarak görürüm. Derdim ya da sıkıntım olduğu zaman bunu kimseyle paylaşamam, sürekli içime atarım. Arkadaş çevrem yoktur. Sürekli yalnız gezerim. Beş altı tane ilaç kullandım: Prozac, anafranil, rileptid, lustral, seroquel, selectra. Bu ilaçların pek faydasını görmedim. Bu durumda ne yapmalıyım?

3 yıllık evliyim. Eşimle cinsel hayatımız yok denecek kadar az, ayrılmayı düşünüyorum, ne yapmamı önerirsiniz? Doktora gitti bir ara, ama devamını sağlayamadım. Benim kendi çabam ile yapabileceğim şeyler var mı? Tşk ederim. Gönderen: Svtp

Merhaba, ben size eşimden bahsetmek istiyorum. Eşim şeker hastası ve çok sinirli. Önceden de sinirli ve gergin bir yapısı var. Dr arkadaşım sayesinde zorla da olsa lustrala devam ediyor. Asıl sorun benim sürekli onunla aynı iş yerini paylaşmak zorunda kalmam ve benim de psikolojmin bozulması. Ona karşı devamlı temkinli olmak, onu idare etmeye çalışmak, beni herşeyden ve hayattan yıldırdı. Hiçbirşeyden zevk almaz oldum ve takıntılar başladı. Uçakta, asansörde, kapalı yerlerde duramıyorum. Cinsel yönden sorun yaşıyorum. Mide bulantısı ve kusma isteği. Ayrıca isteksizlik ve heyecan duymuyorum. İşimi ayırma şansım malesef yok ve sanki bir kişinin esiri gibi bir hayat yaşıyorum. Benim güzel bir kadın olduğumu söyleyip gittiğim geldiğim her yere saat tutmasından, bende bir yerde oturamama ve orayı terketme takıntısı başladı. Çevremdeki herkes bana üzülüyor ve ben artık gücümü kaybediyorum. Ben onu sürekli memnun etmezsem başıma kötü şeylerin gelmesinden korkuyorum. Bu korkularımı nasıl yenebilirim?